Met twee jongere broers groeit Josette Hogewoning (Leiden, 1974) op in een arbeidersgezin in Katwijk. Op zoek naar een betaalbare woning, kiest ze in 1995 met haar toenmalige partner voor Vlaardingen. Sinds 2009 woont ze in de Westwijk. “Toen mijn relatie strandde, gingen er achter elkaar dingen mis. Zo kwam ik hier terecht.”
“Met humor en saamhorigheid kun je veel bereiken”
Inmiddels is Josette raadslid voor ONS.Vlaardingen, zijn haar twee oudste kinderen het huis uit en woont ze met haar jongste zoon nog altijd in de flat waar ze vijftien jaar geleden haar leven weer opbouwde. Hoe kijkt deze maatschappelijk betrokken Westwijker naar haar woonomgeving en de ontwikkelingen in de wijk? Wat gaat goed en waar maakt ze zich zorgen over? We vragen het haar tijdens de koffie bij Van der Ree, cafetaria en brasserie aan de Dr. Wiardi Beckmansingel.
Wat was je eerste indruk van de Westwijk?
“Wat een pauper! Veel geschreeuw, vuil op straat en hangende jongeren. De jaren daarvoor woonde ik in Ambacht, de overgang naar hier voelde als een cultuurshock. Ik weet nog hoe mijn Antilliaanse buurvrouw gelijk de eerste ochtend al vroeg voor mijn deur stond: ‘Hallo, ik kom even kennismaken.’ Op dat moment besefte ik het niet gelijk, maar vanaf die dag ben ik anders naar de wijk gaan kijken en ontdekte ik hoe mensen er hier voor elkaar zijn, hoe ze elkaar helpen in moeilijke tijden. Sinds die eerste kennismaking komen mijn buurvrouw en ik bij elkaar over de vloer en bewaren we elkaars reservesleutel.”
Wat maakt de Westwijk voor jou een fijne plek om te wonen?
“Praktisch gezien woon ik hier heel centraal, met alle belangrijke voorzieningen als openbaar vervoer en winkels op loopafstand. Persoonlijk ben ik de diversiteit aan culturen en achtergronden steeds meer als rijkdom gaan zien. Dat de overgrote meerderheid daar ook happy mee is en elkaar met respect behandelt, draagt daar zeker aan bij. De meeste bewoners kunnen gewoon goed met elkaar overweg, met humor als belangrijk communicatiemiddel en een groot gevoel voor saamhorigheid. Vorig jaar bijvoorbeeld raakte een buurvrouw van een paar straten verder – dwars door haar spiraaltje – zwanger van een vierde kind. Ongepland en ook financieel een zorg. Zonder zich eerst van alles af te vragen regelt de buurt dan babyspullen en staat klaar als het nodig is. Ik vind dat hartverwarmend en vraag me af of dat in een wijk als Ambacht ook zo gebeurt.
“Het is hier niet raar om op de centen te moeten letten. Dat weten we gewoon. En als het tegenzit, helpen we elkaar.”
Daarnaast werpt de transformatie van de wijk steeds meer zijn vruchten af en is het woningaanbod steeds meer in balans. Op een aantal flats is bovendien de Rotterdamwet van kracht: elke woning die vrijkomt wordt nu verhuurd aan een bewoner met inkomen uit werk. Ook dit zorgt voor een betere balans.”
Hoe kwam je in de lokale politiek terecht?
“Het is denk ik begonnen met mijn vrijwilligerswerk voor de kledingbank, toen nog in de Van Baerlestraat. Daar ontmoette ik mensen van allerlei achtergronden die in een situatie terecht waren gekomen die ik maar al te goed herkende. Schrijnend vond ik dat veel mensen vaak de weg niet weten naar hulp of ondersteuning. Daar wilde ik iets aan doen en al snel zat ik in het bestuur van de kledingbank. Zo leerde ik in korte tijd veel maatschappelijke organisaties kennen en had ik korte lijnen met toenmalig wijkagent Kor de Jong [initiatiefnemer van de buurtwhatsapp, red.] en sociale wijkteams. Via de buurtwhatsapp rolde ik zo’n beetje van het ene in het andere project en werd steeds vaker mijn mening gevraagd over veiligheid en welzijn in de wijk. En zo kon het gebeuren dat ik in 2017 door ONS.Vlaardingen werd gevraagd bij de partij te komen. Wat ik hiervoor deed qua werk?” Lachend: “Ik heb van alles gedaan. In de horeca, in de zorg – vaak was ik het na een paar jaar toch weer zat, op den duur is veel hetzelfde. Nu als raadslid voel ik me als een vis in het water. Geen dag is hetzelfde.”
En je werkt daarnaast ook als docent handvaardigheid.
“Klopt. Op twee basisscholen in de wijk ben ik sinds vorig schooljaar ‘knutseljuf’, een uur lang creatief aan de slag met kinderen uit de groepen 2 en 3 als naschoolse activiteit. Ik heb de uren overgenomen van een vriendin en vind het geweldig om te doen. Als basis creëer ik een gezellige sfeer, neem soms extra materiaal mee en laat ze aan de hand van een thema iets verzinnen en maken zoals ze het zelf voor zich zien. Ik help ze op weg, neem ze mee in hun eigen fantasie en maak bewust geen voorbeeld – anders ziet elke paddenstoel er hetzelfde uit. Samen spelen en ontdekken, kinderen leren vertrouwen op zichzelf en laten ervaren hoe iedereen iets kan maken en een eigen verhaal heeft. Ook voor mijzelf zijn dit heel waardevolle uren, van kinderen kun je veel leren.”
Wat kenmerkt jou als maatschappelijk betrokken Westwijker?
“Eigenlijk heel eenvoudig: ik hou mijn ogen en oren goed open en als het nodig is ben ik niet bang om de confrontatie aan te gaan. Als ik iets zie wat in mijn ogen niet klopt, stap ik er op af en probeer ik te achterhalen wat er aan de hand is. En als ik een koelkast naast een vuilcontainer zie staan – zoals laatst – maak ik een foto én een melding. Dat er vervolgens gelijk een man op mij af stapt en boos reageert dat hij door míj nu misschien een boete krijgt, vind ik niet fijn maar ik leg hem wel uit waarom het gevaarlijk is als zo’n apparaat op straat ligt.”
Waar ben je tevreden over als je kijkt naar de huidige ontwikkelingen?
“De noodzaak om de boel weer meer in evenwicht te brengen is een ontwikkeling die ruim tien jaar geleden is gestart en waar we de positieve effecten nu van zien. Een betere verhouding sociale huur- en koopwoningen is een belangrijke basis voor een meer gevarieerde en economisch gezonde wijk. Met de komst van het Programmabureau gebeurt er veel op sociaal en maatschappelijk gebied. Bewoners worden betrokken, weten waar ze naar toe kunnen met vragen of problemen en zien vervolgens dat er dan ook echt iets wordt gedaan. Heel tof vind ik de samenwerking tussen allerlei instellingen en organisaties, de gezamenlijke naschoolse activiteiten vanuit de basisscholen en hoe ze verder op allerlei manieren samenwerken. Dit alles heeft een positieve invloed op sfeer, veiligheid en welzijn van de bewoners.”
Waar maak je je zorgen over?
“Hoe gemakkelijk het nog steeds lijkt voor jongeren om te kiezen voor ‘het snelle geld’. En ik weet: dat heeft met veel factoren te maken en het is bovendien een wereldwijd maatschappelijk probleem. Hier in de wijk gebeurt al veel als het gaat om goede voorlichting op scholen – aan kinderen en hun ouders – op sportclubs en verenigingen. En daarnaast is er al het andere aanbod op het gebied van opvoeden en ondersteuning. Belangrijk blijft om als individu het goede voorbeeld te geven – op school, op straat, in contact met anderen. En om positieve verhalen te delen.”
Tekst: Marleen Bos
Foto’s: Tamara Heck
